
Podstawą bezpiecznego poruszania się samochodem po mieście jest znajomość oznakowania i zasad ruchu drogowego. Wielu kierowców ma z tym problem, co najlepiej widać w strefach zamieszkania i strefach ruchu. Obie są notorycznie mylone, a przecież to w nich kierowcy muszą zachować szczególną ostrożność.
Strefa zamieszkania to obszar, w którym to pieszy ma bezwzględne pierwszeństwo przez pojazdem – może swobodnie spacerować środkiem drogi, a kierowca musi cierpliwie poczekać. Prędkość pojazdów w strefie zamieszkania jest ograniczona do 20 km/h. Parkować można tylko w wyznaczonych miejscach.
Strefy zamieszkania najczęściej wyznacza się na osiedlach domów jednorodzinnych i wielorodzinnych. O obowiązywaniu strefy informują znaki D-40 i D-41.
Strefa ruchu jest nieco mniej restrykcyjna dla kierowców, natomiast także narzuca konkretne ograniczenia. Obowiązują standardowe przepisy ruchu drogowego, natomiast prędkość może być ograniczona przez zarządcę drogi.
W strefie ruchu kierowcy mogą parkować na chodniku (z zachowaniem miejsca dla pieszych i bez jazdy wzdłuż chodnika). Piesi nie mają bezwzględnego pierwszeństwa i także muszą przestrzegać zasad ruchu drogowego.
Strefy ruchu najczęściej obejmują niepubliczne drogi wewnętrzne np. drogi osiedlowe, parkingi, dojazdy do posesji etc. Wjazd i wyjazd ze strefy wyznaczają znaki D-52 i D-53.